पोरा, तुहा मार वाचवण्यासाठी तुह्या बापाचा मार खाल्ला…

 

दिवसभराच्या कामाने थकून आई घराच्या दिशेने येताना पाहून पोरगा आनंदाने उड्या मारत तिच्याजवळ जाऊन हात धरला. दोघेही मायलेक झोपडीत पाय टाकत नाही तर दारूड्या नवऱ्याचा आवाज तिच्या कानावर पडला.

“आलीस… दे मले वीस रूपये. तीन दिसापासून दारूचा थेंब पोटात गेला नाय. माहा नरडा सुकला हाये.”

बायकोने काही उत्तर न देता आत जाऊन पाणी प्यायला लागली.

नवरा परत ओरडला.

“तुले आयकू आलं नाय काय?”

एक घोट पाणी पिल्यावर ती म्हणाली,

“नाही वो…  पैसे  नाही मिळाले.”

“खोटे बोलतेस. विस रूपये नसेल तर दहा तरी दे. तेवढ्यावरच भागवतो.” नवरा कडाडला.

“नाही वो… नाही मिळाले ना...” ती घाबरत घाबरत म्हणाली.

“तू अशी नाही देणार…” असं म्हणून तो ताणाताणात उठला आणि एक थापड दिली हाणून तिच्या कानफटात. तशी ती कळवळली. तो तिच्यावर तुटुन पडला. लाथाबुक्क्यांनी तिला तुडवू लागला. आई-बहिणीवर शिव्या देऊ लागला. पोरगा ओक्साबोक्शी रडू लागला. तो बापाला अडवत मायला जाऊन बिलंगला.

नवरा मारत होता. बायको त्याचा मार सहन करत होती. शेवटी तो थकून बडबडत तसाच एका कोपऱ्यात जाऊन शरिराची मुरकुंडी बांधून ताणून दिलं.

आईने चुलीजवळ जावून सकाळची राहीलेली कोरभर भाकर पोराला आणून दिली. पोरगा भूक नाही म्हणत तसाच न जेवता उपाशीपोटी झोपला. मायलेकांची भूक या प्रसंगाने मारून टाकली होती. नवऱ्याच्या रोजच्या कटकटीमुळे तिला जीव देऊन मरावसं वाटत होतं. पण पोरगा उघड्यावर पडेल म्हणून ती मुकाट्याने नवऱ्याचा मार सहन करीत होती. ती रात्रभर वेदनेने कण्हत होती.

सकाळी उठल्यावर पोरगा म्हणाला,

“माय वं, मी शाळेत जात नाय. मी फी आणली नाय, म्हणूनशानी मास्तर आज पण कालच्यासारखाच मारल.”

डोळ्यातले आसू पुसून माय म्हणाली,

“नाही रे पोरा… तुले मास्तराचा मार पडू नये म्हणूनशानी मी तुया बापाचा मार खाल्ला.”

तिने परकराच्या नाड्यात लपवून ठेवलेली वीस रुपयाची नोट काढून पोराच्या हातात दिली. तिच्या डोळ्याला आसवांची धार लागली होती. पोरगा तिचे डोळे पुसत म्हणाला,

“माय वं… मी शिकून मोठा झालो ना, की तुह्या डोळ्यात असे पाणी येऊ देणार नाय.”

मायनं रडत रडतच त्याला प्रेमाने जवळ घेतलं. ते दृष्य पाहून झोपडी सुद्धा हळहळली होती!

बहुतेक दारूड्यांच्या घरात असेच चित्र दिसत असते.

एक उदाहरण म्हणून सांगतोय. आई-बापाला एकुलता एक माझा नातेवाईक गावगाड्यात साधारणतः श्रीमंत म्हणून ओळखल्या जात होता. त्याच्याकडे शेती होती. तो गावात साधुपुरूष म्हणून गणल्या जात होता. परंतु एका दारूड्याच्या संगतीमुळे त्यालाही दारूचं व्यसन जडलं. मग काय घर म्हणजे नरक बनलं. तो बायकोलाच काय आईला पण त्रास देत होता. एकेदिवशी त्याने आईला मारायला कुऱ्हाड उगारली होती. त्याला पोलिसांच्या हवाली पण केलं होतं. पण काही उपयोग झाला नाही. शेवटी तो दारूतच मेला. असे लोक जगण्यापेक्षा मेलेले बरे असतात! त्यामुळे त्याच्या जाचातून कुटुंबाची सुटका तरी होते. आणखी असेच काही उदाहरणे सांगता येईल. पण जागा विस्ताराच्या भयामुळे ते टाळलेले बरे!

जगातली प्रत्येक आई आपल्या मुलांसाठी कुठलंही दुःख सहन करून त्याचं भवितव्य घडवीत असते, याची जाणीव मुलांनी ठेवली पाहिजे.

आई, मुलांना आपल्या गर्भात नऊ महिने सांभाळून अन् चालता बोलता होईपर्यंत ती स्वतःच्या ह्रदयाजवळ ठेवून त्यांना मोठं करत असते. मुलांना नेहमी आपल्या काळजात ठेवणारी आई जगात नसती तर मुलं मोठी झालीच नसती. म्हणून मुलांनी आईचा सन्मान करून तिला कधिच दुःख देऊ नये. हाच बोध या गोष्टीतून घेतला तरी पुरेसं आहे!

मातृदिनाच्या सर्वांना हार्दिक शुभेच्छा…!!!

आर.के.जुमळे

दि.११.५.२०२५